7-Summits in 7 years

There's a very thin line between pleasure and pain

Month: October 2016

Denali National Park Climber Registration

Een stap dichterbij het beklimmen van Denali. Eerder ben ik al toegelaten tot een expeditie, maar dat zijn nog niet alle hindernissen genomen. Zojuist weer een stap verder gekomen!

Ik heb mijzelf geregisteerd als klimmen bij het Denali National Park. Deze registratie is verplicht voor iedereen die zich op Denali wil begeven.

Met kleine stapjes komen we er!

Summit on Elbrus!

Summit on Elbrus!

In tegenstelling tot de Mont Blanc (4808m) wordt Mount Elbrus (5642m) gezien als de hoogste top van het Europese continent (waar Rusland ook toe behoort). Hiermee is Mount Elbrus een van de 7-Summits. Begin oktober heb ik deze berg beklommen. Een kort verslag:

Voor het beklimmen van Elbrus heb ik 10 dagen uitgetrokken, inclusief heen- en terugreis. Ik beklim de noordzijde van de Elbrus. Deze is rustiger en ongerepter maar ook zwaarder. Ik vertrek vrijdag 29 september om 00:15u van Schiphol en sluit mij aan bij een groep van 5 klimmers en een gids. De eerste dagen worden gevuld met aankomen en acclimatiseren. Acclimatiseren doen we door de berg deels te beklimmen. Hierdoor wordt het aanmaken van rode bloedlichaampjes geactiveerd. Slapen doen we weer lager, om zo wel goed te kunnen herstellen van de inspanning. Tijdens het acclimatisatieproces besluit 1 klimmer naar huis te gaan. Zijn voorbereiding was onvoldoende om verder te gaan.

De toppoging begint op woensdag 5 oktober om 23:30u. We staan op om te ontbijten (of is het dineren?), de laatste spullen te pakken en dan op weg te gaan. Rond 1:00u is het daadwerkelijk zover en om 1:30u stappen we, op stijgijzers en aan touw, de gletsjer op. Dit is het begin van een lange wandeling naar boven toe. Uiteraard is het hartstikke donker, maar gelukkig nog niet heel koud. Ik loop met 3 lagen bovenkleren plus een winddichte jas, een thermobroek met daar overheen een ‘windstopper’ broek. En uiteraard met handschoenen, muts en een lichtje. Wandelen op de gletsjer vind ik altijd mooi. Het straalt rust uit maar gevaar ligt altijd op de loer. Door de kale omgeving kan ik in de verte de verlichting zien van omliggende steden en dorpen.

Op 4500m houden we onze eerste pauze. Ik drink wat thee uit mijn thermosfles, en de anderen eten wat. We gaan vlug verder, want van stil staan krijg je het koud. Er staat geen zuchtje wind, wat het muisstil maakt buiten. Ik geniet met volle teugen!

Op naar het volgende rustpunt. Deze ligt rond de 5000m. Als we hier aankomen is het schemeren begonnen, wat een schitterend uitzicht geeft. Ondertussen beginnen de hoogte en de ochtend voelbaar te worden. Ondanks het gebrek aan wind is het koud. Het zal vast ruim onder 0 zijn, maar ik heb geen thermometer, dus exact weet ik het niet. Ik eet wat nootjes en neem een slok thee. Ik twijfel of ik extra kleren zal aantrekken.

Omdat we vrip1030288j snel verder gaan, besluit ik geen wijzigingen aan te brengen in mijn outfit. Inmiddels is het volledig licht geworden en ook de wind komt opsteken. Enkele expeditiegenoten hebben het zwaar, terwijl voor mij het tempo te laag ligt om warm te worden. Wat ook niet meehelpt is dat we veel in de schaduw en in de wind lopen. Extra factoren die het niet aangenamer maken.

Niet heel veel hoger wordt duidelijk dat de koek bij twee expeditiegenoten op is. Ze besluiten om te keren. Ik ga samen met de overgebleven expeditiegenoot en de gids verder omhoog. Wel besluit ik meer kleren aan te trekken. De winddichte jas ruil ik om voor een dikke donsjas. Daarnaast zet ik een volledig gezichtsmasker op (balaclava) en Ski Goggles. Dat helpt, want niet veel later ben ik weer goed warm. Wel merk ik dat de balaclava mijn ademhaling bemoeilijkt. Ik krijg er hoofdpijn van en besluit hem weer af te doen.

Inmiddels hebben we duidelijk zicht op de top van Mount Elbrus. We zitten ruim boven de 5100 meter, en ik heb er alle vertrouwen in dat de we de top gaan halen. In mijn hoofd maak ik plannen over wat ik zal doen als we daadwerkelijk op de top staan. Ik weet heel zeker dat ik het ga halen! Dus, dansen, springen en juichen!

Op 5300 meter bereiken we het ‘zadel’. Hier kan je kiezen tussen de oost- en de westtop van de Elbrus. De oosttop is 20 meter lager, daar zijn we dus niet voor gekomen. Zonder overleg kiezen we, na een korte pauze, voor de echte top. De westtop op 5642m. Het gaat nog steeds erg goed met mij. Ik ben sterk, merk wel dat er minder zuurstof is, maar dat vormt geen probleem. Vol goede moed beginnen we aan de laatste 300 meter. Dat is een redelijk steile traverse naar de daadwerkelijke top die relatief vlak is.

Enige tijd later staat mijn expeditiegenoot stil en gaat in de sneeuw zitten. Ze overlegt even met de gids, die als eerste van de touwgroep loopt. Ik loop naar haar toe, om haar overeind te helpen. Vlak voordat ik bij haar ben staat ze alweer. Terwijl zij dit doet, vraag ik mij af wat er gebeurde. Het leek net of ik in een andere wereld zit dan zij. Ik geef het niet veel aandacht en concentreer op verder lopen. Het pad is steil en smal, dus concentratie is vereist.

Een stukje later merk ik dat ik steeds meer moeite krijg met mijn evenwicht te houden. Ik loop met wandelstokken, en merk dat ik hier volledig op leun als in mijn voeten moet verplaatsen. Ik vraag mij af of ik zo moe bent, want het verplaatsen van mijn benen voelt zwaar aan. Maar, de top is dichtbij, dus nog even doorzetten! We komen een afdalende groep tegen, en ik doe mijn best zo normaal mogelijk te lopen. Straks zien ze nog hoe wankel ik ben..

20 hoogtemeters onder de top laten we onze rugzak achter. Het laatste stukje is eenvoudig, niet steil en over een breed pad. Ik neem wel mijn wandelstokken mee, want zonder lopen is echt heel lastig! Ook mijn expeditiegenoot zie ik regelmatig stapjes opzij maken. Ik loop langzaam, want mijn benen zijn zo zwaar! Maar uiteindelijk ben ik er, op de top van Mount Elbrus, het dak van Europa! Het is precies 13:00u, maar we zijn er!

p1030300

Het enige dat ik wil is zitten, mijn benen zijn helemaal leeg! De gids vraagt aan me hoe ik me voel en ik probeer antwoord te geven. Ik hoor mijzelf praten, maar kan er geen draad aan vastknopen. Waarom heb ik opeens 2 extra tongen in mijn mond?

img_6799

De verplichte topfoto’s maak ik zittend, en na ongeveer 15 minuten beginnen we aan de afdaling. Terug bij de rugzak merk ik dat het lopen alweer makkelijker gaat. Ook praten gaat beter!

We dalen af over een ander steil pad en langzaam begin ik mij steeds beter te voelen. Wat nu nog rest is de wandeling terug naar High Camp. Daar doen we uiteindelijk nog 3.5 uur over.

Helemaal uitgeput kom ik rond 16:30u aan in High Camp. Een kopje soep en wat eten doen wonderen, maar rond 21:30 ben ik blij om in mijn slaapzak te kruipen. Het was een lange, maar zeer geslaagde dag!

De cijfers: High Camp is op ongeveer 3800 meter. De top van Elbrus ligt op 5642m. Dat maakt dat we ongeveer 1900 meter hebben moeten stijgen om de top te halen. En uiteraard weer naar beneden. Maar ook horizontaal hebben we de nodige afstand afgelegd; ongeveer 23km. In totaal zijn we ongeveer 14 uur onderweg geweest.

En nu? Mijn volgende klim staat ook gepland. In mei 2017 zal ik een poging doen om Denali te beklimmen. Dat is de hoogste berg van Noord-Amerika, en dus wederom een van de 7-Summits.

Contact? Nieuwsgierig geworden en wil je meer weten? Zowel professioneel als privé help ik je graag verder! Neem contact met me op via bart@bartbaars.nl of +316 5272 9121

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén